De Vuilstortplaats  en de directeur

De vuilstortplaats ligt ver weg buiten de stad, verscholen in de woestijn. Tientallen families halen plastic, papier, ijzer enz. en alle etensresten eruit.

Daar lopen ook zwijnen van rijke eigenaren hun kostje bij elkaar te zoeken. De kinderen vinden nog een stuk overrijpe banaan, het ligt naast het gebruikte toiletpapier...

Een groep “high class students” onder leiding van de docent komen kijken en zijn onder de indruk van dit tafereel en de stank op deze “werkplaats”. Deze docent is ook directeur van de Provinciale Gezondheidszorg. Zijn vragen aan de studenten: “voldoet het aan de sanitaire eisen?” en “welke socio-economische groep treffen we hier aan?” komen uit een andere wereld. Evenals het voorstel om deze kinderen met kerst een klein cadeautje te geven. (Wat al gedaan wordt door scholen, maar geen structurele verbetering betekent.)

Er volgt een discussie hoe dán de situatie voor deze armen te verbeteren. Het blijkt de docent/directeur gezondheidszorg zélf te zijn die de macht heeft hier iets aan te veranderen, maar dit dringt maar langzaam en als een drukkende waarheid tot hem door.
Wij bidden dat dit besef tot daden zal leiden, zodat recycling niet daar, maar in de woonwijken gestimuleerd wordt. Het werk wordt daardoor schoner en menselijker.

“Een arme en een rijke hebben dit gemeen:
de HEER heeft hen beiden gemaakt”

Spreuken 22:2 uit De Nieuwe Bijvelvertaling.

Financieel bijdragen?
Mededeling: Peru